Nasze archiwum ma już 4000 kompleksów skoczni!
7000th ski jumping hill added to the Archive!
New Granåsen ski jump in Trondheim inaugurated
Fire destroys ski jumps in Biberau-Biberschlag
Copper Peak: Funding of the renovation finally secured
04.12.2025
03.12.2025
02.12.2025
Reklama:
Partner:




Tanne
.
| Punkt K: | 70 m |
Rekord skoczni: |
72,0 m (Werner Freystein , 1956) |
| Igelit: | jest |
| Rok budowy: | 1949 |
| Przebudowy: | 1955, 1958 |
| Data wyburzenia: | 1964 |
| Współrzędne: | 51.707780, 10.739960 ✔
![]() |
| Punkt K: | 40 m |
| Współrzędne: | 51.707280, 10.739740 ✔
![]() |
| Punkt K: | 40 m |
| Inne skocznie: | K20 |
| Igelit: | brak |
| Rok budowy: | 1926 |
| Przebudowy: | 1938 |
| Data wyburzenia: | 1940 |
| Inne skocznie: | brak |
| Status: | zniszczona |
| Klub narciarski: | SV Harzfalke Tanne |
| Współrzędne: | 51.707780, 10.739960 ✔
![]() |
W zasadzie od samego początku Tanne należało do bastionów skoków narciarskich w górach Harz. Już w 1924 roku założono Ski-Club Tanne, a 26 grudnia 1926 roku nastąpiło uroczyste otwarcie pierwszej skoczni (K60). Obiekt znajdował się po zachodniej stronie Kapitelsbergu. Skakano tam do końca lat 30-tych, a około 1940 roku zaprzestano działalności skokowej.
Po zakończeniu II wojny światowej klub narciarski został reaktywowany i w 1949 roku rozpoczęto budowę skoczni K70 na północno-zachodnim zboczu Kapitelsbergu. W 1950 roku obiekt uroczyście otwarto i nadano mu nazwę „Schanze des Friedens” („Skocznia Pokoju”). Była to wówczas największa naturalna skocznia w Saksonii-Anhalt.
W 1955 roku bezpośrednio obok istniejącej już K70 powstał jeszcze obiekt K40 . W 1958 roku obie skocznie otrzymały nawierzchnię z mat igelitowych. W tym samym roku odbyło się tam zimowe święto sportowe okręgu Magdeburg. Od 1960 roku obiekt nosił nazwę „Harzlandschanze”.
Po założeniu poligonu strzeleckiego Narodowej Armii Ludowej (NVA) w latach 1962/63, skocznie znalazły się w wojskowej strefie zamkniętej i w 1964 roku musiały zostać rozebrane. Nawet w okresie świetności tej dyscypliny sportu nie skakano tam zbyt często, ponieważ obiekty uważano za zbyt strome. Wśród skoczków miały opinię „skoczni łamiących kości”. Dziś wciąż można rozpoznać resztki fundamentów wieży najazdowej (zdjęcie z 1960 roku) oraz fundament wieży sędziowskiej.
Tekst: Ralf Sommer (schanzenfotos.de)
Kontakt:
Mapa:
Galeria:Reklama:
Komentarz: